Autonomie in de Liefde; zo blijf je je eigen ‘ik’ in een ‘wij’

Mijn moeder komt uit Indonesië en mijn vader was een echte Hollander. In hun huwelijk was mijn moeder het kleine onderdanige vrouwtje, typerend voor Aziatische vrouwen. Mijn vader had dus duidelijk de broek aan thuis en bepaalde wat er gebeurde en wat mijn moeder allemaal moest doen. De autonomie was ver te zoeken.

Ik weet niet of ze hier beide bewust van waren, of dat het onbewust zo gegroeid was. Maar het groeide steeds verder, totdat mijn moeder meer mee kreeg van de Westerse cultuur en het briljante idee kreeg om een assertiviteitstraining te gaan volgen. Klinkt als een goed plan, in theorie… Maar helaas is die training zijn doel volledig voorbijgeschoten, want vanaf dat moment veranderde mijn moeder 180 graden en hingen er ineens overal briefjes door het huis ‘Ik heb het recht om nee te zeggen.’ ‘Ik heb het recht om te doen wat ik wil.’…etc.

Mijn moeder pikte het niet langer en mijn vader had geen flauw idee wat er ineens gebeurd was. Nou was er sowieso al weinig romantiek te bespeuren tussen mijn ouders, maar het werd een steeds koudere, killere boel.

Autonomie

au·to·no·mie de; zelfst.naamw. (v.) Uitspraak:   [ɑutonoˈmi]
Zelfbestuur, zelfstandigheid, onafhankelijkheid van een persoon, het recht om zelf te bepalen wat je doet. 

Autonomie, ik denk niet dat mijn ouders de betekenis van het woord kenden. Mijn vader bepaalde wat er gebeurde en mijn moeder had -tot haar cursus- geen keuze. Dit had uiteraard effect op mij en mijn broer, want wij voelden heel goed dat er continu spanningen en een disbalans in huis waren. Ik heb waarschijnlijk hierdoor als klein meisje de liefde heel erg gemist en daarom ben ik er zoveel en zo lang naar op zoek geweest. Want het moest veel beter zijn dan hoe ik het thuis had ervaren.

Samen of toch liever alleen?

Ik had tot enkele jaren geleden ook geen geluk in de liefde. Ik ben nu 44 en ik was rond de 30 toen ik na een mislukte relatie weer opnieuw op zoek kon naar de vader van mijn toekomstige kinderen. Het heeft me uiteindelijk 10 jaar geduurd om die liefde te vinden waar ik zo naar op zoek was en naar verlangde.

Achteraf gezien, was ik er natuurlijk ook veel te geforceerd mee bezig. Ik datete me een slag in de rondte, kuste alle kikkers op mijn pad en las elk boek over de liefde wat ik maar kon vinden… Maar ik vond het vreselijk moeilijk om een geschikte man te vinden, eentje waarvan ik vond dat hij mij verdiende.

En als je tien jaar alleen bent geweest, kun je je voorstellen dat het ook niet zo makkelijk is om je weer te moeten aanpassen aan een ander. Want samen leven betekent aanpassen en daar hebben veel singles -die (inmiddels) juist behoefte hebben gekregen aan autonomie- ontzettend veel moeite mee. Ik dus ook.

We leven tegenwoordig ook in een samenleving van individualisten en er is nog weinig traditie in onze cultuur zoals die er vroeger was. Weet je nog? Vrouwen flaneerden op straat, mannen maakten ze het hof… En de ouders hadden toen zelfs nog invloed op de relaties. (Iew…) En dan was het standaard; eerst verloven, dan trouwen, kinderen en klaar.

Tegenwoordig zijn alle vormen van relaties geaccepteerd waaronder gelukkig ook het vrijgezellenbestaan. En door dat individualisme kiezen veel singles, vooral hoogopgeleide singles, bewust om alleen te blijven. Er zijn in Nederland volgens het CBS nu bijna 3 miljoen singles. 3 Miljoen! Dat is echt bizar veel!

Maar single of niet, mensen zijn sociale wezens, net als dieren. Die geven ook de voorkeur aan het leven in een groep.

Dus hoe kun je nou die onafhankelijkheid, waar we blijkbaar zo naar verlangen, tóch behouden in een relatie, waar we blijkbaar óók zo naar verlangen?

Groots en meeslepend

Ik vertelde net dat ik 10 jaar lang op zoek ben geweest naar liefde of eigenlijk zo’n 40 jaar als je mijn jeugd erbij telt, maar ik heb het uiteindelijk gevonden… Yaaay!

Ik dacht altijd dat het begin van een relatie groots en meeslepend moest zijn. Dat ik ontzettend verleid en vreselijk versierd zou worden, zoals in films… Maar toen ik mijn ware tegenkwam, was het allesbehalve groots en meeslepend. En romantisch al helemaal niet, want wij vonden elkaar al swipend op Tinder…

En laat ik vooropstellen dat de kans dat je de man van je dromen op Tinder vindt superklein is. Dus ik raad mijn cliënten ook niet aan om daar een kwaliteitsman te zoeken… Er zijn betere plekken. Maarrr… het is wel een leuke bezigheid en liefde kun je tenslotte overal vinden. Dus you never know… Ik moest overigens wel heeeel veeeel swipen voordat ik eindelijk een keer dacht; ‘Hmmm? Interessanttt…’

Verkering

Die traditionele stappen die je vroeger had zijn niet voor mij bestemd, maar ik wil wel altijd graag weten waar ik nou ongeveer ben in een relatie, dus ik had hem gezegd dat ik het wel zou waarderen als hij verkering aan mij zou vragen. Dan wist ik tenminste precies hoe laat het was.

Dat zou hij doen, maar pas nadat we bij elkaar thuis waren geweest en tenminste één non-romantische activiteit hadden gedaan. Dus gingen we op een dag spijkerbroeken voor hem kopen. 5 Stuks; kon ie gelijk weer een paar jaar mee voort, want zo praktisch is hij, en diezelfde avond vroeg hij verkering… en ik zei ja. En ik weet nog dat hij gelijk de datum noteerde, want hij wist dat vrouwen dat belangrijk vonden. Da’s dan wel weer lief hè? Nerdy, maar erg lief.

Nu klinkt het nog een beetje romantisch, maar hoe hij erover dacht was: “Oké, ze is goed gemanierd, welbespraakt, gevoel voor humor, zelfde normen en waarden, we zitten wel op dezelfde golflengte… dus ja, laten we eens kijken of dit iets serieus zou kunnen worden.” Heeeeeel gecalculeerd dus.

Had ik al verteld dat hij wiskunde docent is?

Verklaart een hoop hè?

Kies bewust voor liefde

Maar mijn punt is eigenlijk dat ondanks dat we allebei al een tijd single waren en van onze onafhankelijkheid genoten, we toch bewust voor elkaar kozen. We vulden elkaar goed aan, we pasten bij elkaar, we kozen voor elkaar. We hadden elkaar niet nodig om een invulling te geven aan ons leven. Want we waren eigenlijk ook alleen heel gelukkig.

Onze relatie is dus een gekozen partnership tussen twee onafhankelijke mensen die volledig oké zijn met zichzelf én met elkaar. Het is mijn keuze om bij hem te zijn en ik zie dat als een verbetering van mijn leven. Een aanvulling dus en niet als een invulling voor iets wat ik miste voordat ik hem leerde kennen.

Het was dus ook niet dat romantische ‘falling in love’ zoals in films, hoewel ik nog steeds verliefd op hem ben, maar het was eigenlijk meer alsof we erin stapten; stepping in love dus, heel bewust. En zou is het makklijker om die autonomie te bewaken. En blijkbaar werkt dit, want het is mijn beste relatie ooit.

4 Tips om de autonomie te bewaken in een relatie

1. Houd je me-time. En respecteer de zijne.

En dat kan iets simpels zijn: Spreek af met vriendinnen voor een high-tea of een spa-dagje… Ga naar de kapper of de schoonheidsspecialiste, of take it to the max; wat ik heb gedaan; ga lekker een weekje alleen op reis. Werk aan je hobby. Zo ben ik al twee keer tijdens deze relatie alleen op schrijfvakantie geweest onder begeleiding van een auteur. Superleuk.

En wat wij vrouwen nog weleens vergeten is dat mannen ook ruimte nodig hebben. Ook al zijn ze hartstikke gek op ons. Wij raken ervan in paniek als een man afstand neemt… Dan denken we al snel dat wij iets verkeerds hebben gedaan, maar dat denken wij omdat wij zo zijn.
Mannen zijn heel anders; zij hebben hun ruimte nodig om even terug te komen bij zichzelf. Mannen hebben ook veel meer behoefte aan autonomie en onafhankelijkheid dan wij. Dus raak niet gelijk in paniek als hij zich even terugtrekt. Laat hem gaan, dan komt ‘ie vanzelf weer terug.

2. Vergeet je vrienden niet.

Vaak gaan wij in het begin van een relatie helemaal op in de ander… Die fout heb ik ook ooit gemaakt… Ik verhuisde voor een man naar een nieuwe stad waar ik verder niemand kende. Ik woonde in zijn huis. En ineens was zijn familie mijn familie en werden zijn vrienden ook mijn vrienden… Zijn hele wereld was -voordat ik het door had- mijn hele wereld. En toen het een paar jaar later over was, viel ik in een soort gat, want ik was mijn thuis, die gezellige familie en al zijn vrienden (en eigenlijk dus mijn hele wereld) kwijt. Niet handig, dus vergeet je vrienden niet.

3. Heb je eigen hobby’s.

Ik weet nog dat ik een tijd na de bovengenoemde relatie weer wilde gaan daten. Ik maakte een profiel aan op een datingsite en stuitte op het kopje ‘hobby’s’… en ik had gewoon geen idee wat ik in moest vullen. Zoals ik al vertelde; ik zat in zijn wereld… En ik was helemaal vergeten wat ik nou eigenlijk zélf leuk vond om te doen.

Inmiddels heb ik genoeg hobby’s, maar het was wel even een eye-opener… Ik was een beetje mijn eigen identiteit kwijt na die relatie en moest mijzelf weer ‘from scratch’ creëren.

Dus houd je eigen hobby’s. Maar samen hobby’s hebben is natuurlijk ook heel gezellig. En een aanrader! Mijn huidige vriend is volleybalcoach en ik ben 1m60, dus volleybal is een no-go voor mij en blijft lekker zijn hobby, maar we spelen wel samen met LEGO en exposeren met onze sculpturen en mozaïeken op beurzen in binnen- en buitenland. Supergezellig!

4. Blijf communiceren.

Je kunt heel goed je onafhankelijkheid houden en je eigen leven leiden, je eigen vrienden en hobby’s houden, maar zorg er natuurlijk wel voor dat je niet uit elkaar groeit. Of totaal langs elkaar heen gaat leven. Dat je zo druk bent met je eigen me-time, je eigen hobby’s en jouw vrienden dat je elkaar nooit meer ziet. Blijf in contact met elkaar en blijf met elkaar communiceren.

Met deze tips kun je heel goed jouw eigen ‘jij’ blijven en toch genieten van jullie ‘jullie’. Heel veel geluk saampjes, en blijf ook genieten in je eentje.

Naast datingcoach ben ik ook gediplomeerd relatiecoach, dus als je de behoefte hebt om met mij te sparren over jouw relatie, neem dan gerust contact met me op. Ik help met liefde.
2017-06-07T14:26:01+00:00 25 03 2017|0 Comments

Leave A Comment